Gün her zamanki gibi tam vaktinde yine odama karşıki tepelerden doğdu. Güneş, penceremin önünde uzanan kiremit dolu manzarayı çoktan renklendirdiğinde benim hala zaman karşı bir ihtiyacım yoktu. Ne saatime baktım ne de saatimin çalan ziline elimi uzattım. Her zamankinden daha yorgun olan bedenim yastıkta asılı duran başıma ağır gelmekteydi. Bir el uzansa da pencereyi açıverse diye içimden ümitsizce geçirirken bir el uzandı ve ışığın karanlığı önünde pencereyi açıverdi. Şimdi temiz havanın serinliğiyle birlikte içinde taşıdığı hayat özünü ciğerlerime gömmekteyim. Üstümde yıllarımın boşa geçmişliğinin verdiği amansız yorgunluk, içimde taze bir serinlik vardı. Ömrüm, bir bilinmeze doğru yelken açmış bir kalyon gibi amaçsızca bir yerlere doğru sürüklenmekteydi. Güneşin, ışığın, sabahın ve yorgunluğun içinden uzanan ellin sahibi sırtı dönük vaziyette;
Bana dünyada ne yer kaldı, emin ol, ne de yar;
Ararım göçmek için başka yer, başka diyar.
Bunalan ruhuma ister uzun boylu bir sefer;
Günlerim boşa geçtikçe yaşamak ne ifade eder?
